theme_low_nl.jpg
navigation_hor.gif
wpd5d0fbb1.png
wp16e04963.png
wp4c58e823.png

wp433bb93d.png

wpb0070428.png

wp70b65a1c.png

wpcd57c3be.png

wpb1655a51.png

wp64990778.png

wpd61a112e.png

View this site in English

wp2e1cdf6b.gif
wpd5013b37.gif
wpe515f21e.gif

lichtbronnen

extralicht/zonvervangers/ lichtbronnen

Moderne gloeilampen lijken uiterlijk nog erg veel op Edison’s eerste lampen maar er is technisch wel het een en ander aan veranderd. De kooldraad werd in 1911 vervangen door wolframdraad. De precieze oorsprong van de naam wolfram is onbekend, maar verwijst vermoedelijk naar de Ierse chemicus en mineraal deskundige Peter Woulfe die als eerste op het idee kwam dat

een tot dan toe onbekend element bevatte. In andere talen zoals het Engels wordt vaak de naam tungsten gebruikt. Hierbij wordt verwezen naar de Zweedse uitdrukking "tung sten", wat zware steen betekent en betrekking heeft op een steenachtige ertsvorm van wolfram. Vanaf 1913 werd de glasballon met argon of stikstof gevuld om verdamping van de gloeidraad te verminderen. De temperatuur van de gloeidraad kan tot zo’n 2500 ºC oplopen, waarbij zowel warmte als licht worden

gloeilampen (zie ook infrarood-stralers)
De uitvinding van de gloeilamp zoals wij die kennen, een stroom door een metaaldraad in een glazen bol zonder zuurstof, wordt vaak toegeschreven aan Thomas Alva Edison. Edison was echter slechts één van de velen die bijdroegen aan de ontwikkeling van een praktische methode om met elektriciteit licht op te wekken. In 1879 construeerde Joseph Wilson Swan een vacuüm glazen bol met daarin

verbeterde dit ontwerp en in 1880 slaagde hij er in een 16 Watts gloeilamp met een uit koolstof vervaardigde gloeidraad zo'n 1500 uur achtereen te laten branden. Reeds in 1854 echter, was Heinrich Göbel erin geslaagd een goed werkende gloeilamp te maken. Deze lamp

met behulp van kwik vacuüm getrokken fles. Göbels lamp brandde 400 uur. Edison vroeg in 1879 patent aan op een zelfde soort lamp maar Göbel betwistte dit patent en kreeg in 1893 zijn gelijk. Hij overleed echter in hetzelfde jaar. Omdat Edison uiteindelijk wel de eerste praktisch toepasbare gloeilamp wist te produceren, wordt hij toch algemeen erkend als de uitvinder van de gloeilamp.

had een gloeidraad van verkoolde bamboevezel die was aangebracht in een

een platina gloeidraad die het enkele uren uithield. Thomas Alva Edison

gebruikt als vulgas. Hiermee kan de gloeidraad bij een hogere temperatuur werken waardoor helderder licht ontstaat. Gloeilampen produceren naar verhouding weinig licht en veel infrarode straling, reden waarom de meeste therapeutische infrarood-stralers op het principe van de gloeilamp gebaseerd zijn. Voor pure

het mineraal wolframiet

afgegeven (zie infrarood-emissie). Tegenwoordig wordt ook krypton

en48x32.gif
wp9d2ae797.png
wp8e22e2d8.png
Edison.jpg
wp8666b44f.jpg
gloeilamp.jpg
Bioptron_3.jpg

TL-buizen (zie ook ultraviolet-stralers)
De TL-buis is de meest gebruikte stralingsbron voor lichttherapie en heeft voor die toepassing niet het nadeel van een bovenmatige

warmteafgifte zoals gloeilampen of hogedruk kwikdampontladingslampen die hebben. De werking van TL-buizen berust op een combinatie van lagedruk kwikdampontlading en fluorescentie. Een glazen buis (TL staat voor Tube Light) wordt aan de binnenzijde bedekt met een fluorescerende stof en gevuld met een mengsel van kwikdamp en argon of krypton. Bij een voldoende hoge spanning tussen de elektroden aan de uiteinden van de buis vindt er tussen die elektroden een gasontlading plaats waardoor de kwikdamp geactiveerd

wordt en ultraviolette straling gaat afgeven (zie ultraviolet-emissie). De fluorescerende laag zet de ultraviolette straling vervolgens om in zichtbaar licht waarbij het kleurspectrum van het in tweede instantie uitgestraalde licht wordt bepaald door de chemische samenstelling van de fluorescerende laag. Veelal is de fluorescerende laag zodanig van samenstelling dat wit licht wordt uitgestraald maar ook blauw licht wordt veelvuldig gebruikt vanwege de invloed ervan op chemische processen in en onder de huid. Blauw licht wordt bijvoorbeeld gebruikt voor behandeling van geelzucht bij pasgeboren baby's en voor behandeling van sommige

TL-buis.jpg
wpd9f52a5e.gif

© copyright 2005-2010 - extralicht.nl
v3.17

licht emitterende diodes
Een licht emitterende diode (LED) is een halfgeleider die een smalbandige straling afgeeft zodra er een voldoende hoge stroom door de diode gaat lopen. Deze emissie is een vorm van elektroluminescentie en de golflengte van de straling is afhankelijk van de samenstelling van het halfgeleider materiaal. Het kan (infra-)rood zijn maar ook verscheidene kleuren zichtbaar licht of (nabij-)ultraviolet. Het vermogensverbruik van een LED ligt in de orde van 20 mW en is

daarmee veel lager dan dat van een gloeilamp. In tegenstelling tot gloeilampen hebben LED's geen gloeidraad en ze worden dan ook niet erg warm. Hun licht emissie wordt enkel veroorzaakt door de beweging van elektronen in een halfgeleider materiaal en de

levensduur van een LED is vergelijkbaar met die van een transistor en kan makkelijk een kwart eeuw bedragen. LED's worden sinds 1962 geproduceerd in de hoofdkleuren rood, oranje, geel en groen. Pas in het laatste decennium van de twintigste eeuw werd een economische produktie van blauwe, blauwgroene en witte LED's mogelijk. Dit leidde

ondermeer tot de ontwikkeling van kleine, batterijgevoede stralers die, ter bestrijding van bijvoorbeeld Seasonal Affective Disorder, permanent gedragen kunnen worden aan de onderzijde van een zonneklep of de rand van een hoed. De piek-emissie van dit soort apparaten bevindt zich veelal tussen groen en blauw, zo rond de 500 nm.

led.jpg
wpd68217b7.jpg
Dr-Kern_Daylight-Power-10.jpg

lichtopbrengst. Hierdoor was het noodzakelijk om tientallen meters lange buizen te gebruiken waardoor de toepassing van Moore buizen beperkt bleef tot grote ruimtes als kerken en theaters. De TL-buis in zijn huidige vorm is pas rond 1935 geïntroduceerd door André Claude. Omdat de effectieve gloeidraadtemperatuur van een TL-buis lager is dan die van een gloeilamp wordt er minder warmte ontwikkeld waardoor TL-buizen uitermate geschikt zijn voor lichttherapie en voor specifieke vormen van kleurtherapie.

Goebel.jpg

zijn gloeilampen minder geschikt tenzij de overtollige warmte goed kan worden afgevoerd zoals bijvoorbeeld in moderne handstralers voor plaatselijke belichting het geval is. Gloeilampen van gekleurd glas of voorzien van voorzet filters zijn ook veelvuldig toegepast voor kleur-therapie (zie ook genezende straling).

wp965277d1.jpg

lichttherapie

therapeutische-lamp.jpg

vormen van acné, in het laatste geval soms nog aangevuld met rood licht. In tegenstelling tot een gloeilamp wordt een TL-buis, of ieder ander type gasontladingslamp, niet rechtstreeks maar via een speciaal start- en ballastcircuit op de netspanning aangesloten. De eerste experimenten met lage druk gasontladingslampen dateren al uit het midden van de 19e eeuw. Bekend zijn de experimenten van Heinrich Geissler en van Alexandre Becquerel. In 1898 slaagde Daniel McFarlan Moore er als eerste in om praktisch toepasbare

Verilux_ClearWave-Deluxe.jpg

gasontladingslampen te vervaardigen. Zijn lampen bestonden uit glazen buizen, gevuld met kooldioxide en hadden een relatief lage

wp1ca13a1e.jpg

gloeilampen

TL-buizen

licht emitterende diodes, LED

lasers (zie ook infrarood-stralers)
Laser is oorspronkelijk een acroniem voor "Light Amplification by Stimulated Emission of Radiation". Een laser produceert een éénkleurige, éénfasige en in één richting lopende bundel straling. De precieze golflengte van een laserstraal is afhankelijk van de samenstelling van het gebruikte medium en kan variëren van Röntgen via ultraviolet, zichtbaar licht, nabij- en ver infrarood tot microgolven. Zichtbaar licht lasers zijn toegepast in vroege pogingen om een min of meer permanente ontharing te bewerkstelligen. Groene lasers worden toegepast bij prostaatchirurgie.

lasers